Beste voorbeeld is misschien wel Didier Drogba. Uitgelachen nadat hij in het heenduel drie minuut en achttien seconde op de grond lag. Niet aan één stuk, maar over de gehele wedstrijd. Schwalbe hier, schwalbe daar en de scheidsrechter trapte er nog met open ogen in. Gisteren werd onze sympathie voor hem groter. Drogba speelde als centrale verdediger, linksback, rechtsback en sporadisch stond hij in de spits. Gisteren geen valbuien van de Ivoriaan, nee bikkelen bikkelen bikkelen. Drogba toonde zich een echte winnaar.
Een winnaar ja, geen echte voetballer. Die stonden aan de andere kant de bal rond te tikken. Dat is het kenmerk van Barcelona, dat weet iedereen. Het prachtige voetbal, oogstrelend, maar het lijkt een beetje op te zijn. Barcelona laat eindelijk eens menselijke kanten zien. Tijden leken Xavi, Iniesta en Messi een stel robots, die niet kapot te krijgen waren. Emotieloos en zo geprogrammeerd dat als er iemand valt ze direct naar de scheidsrechter toe renden voor een overtreding. Dat laatste ontsierden ze. Gisteren heeft Lionel Messi kennis gemaakt met een nieuwe vriend: frustratie. De normaal goedlachse Argentijn leek wel of hij de schoenen van Fernando Torres aanhad, en Fernando Torres die van Lionel Messi.
Wat er zich gisteren afspeelde in Camp Nou is het grote voorbeeld van hoe voetballiefhebbers kijken naar een wedstrijd. Steeds meer mensen hoopten dat Barcelona zou verliezen. Ze zijn wel een beetje vermoeid geraakt van het kijken naar de eindeloos durende passjes van de Catalanen. Men wil een wedstrijd vol spanning zien. Het hoeft niet per se 22 artiesten te zien die een perfect afgewerkte uitvoering van de Johan Cruijff-visie tentoonstellen. Voetbal is een emotiesport geworden. De sport waar je scheldend op de tribune zit of de ene naar de andere ‘oeh’ en ‘aaah’ kan uitschreeuwen. Men is op zoek naar een ploeg die met veel passie speelt. Dat toonde Chelsea gisteren meer dan Barcelona, ondanks de 6-3-0 opstelling die het speelde. En zo waren er gisteren meer mensen dan ooit voor het anti-voetbal...
